Sogevandring i Hyen 17. august 2003

Sogelaget i Gloppen inviterte til sogevandring på den gamle ferdslevegen i Vestredalen frå Hope til Heimseta søndag 17. august. Turen starta i nedanfor Brekka og følgde stort sett gamlevegen bortsett frå dei stubbane som vart nedbygde då den "nye" kom i 30-åra.

Vi saksar frå eit brev frå ein av deltakarane på turen:

"Ja dette var kjekt, du! Er komen attende frå sogevandringa i Vestredalen, og det var på alle måtar ei vellukka vandring. Turveret var ypparleg. Turfølgjet var triveleg, rundt 35 hyarar, sørstrendingar, nordstrendingar og sandensarar. Høveleg tempo, og høveleg blanding av stigning, flatt og unnabakke. Og Jakob og Martin J. gjorde jobben sin med orientering undervegs. Jakob hadde sete fleire timar oppe hos Jostein Røyrvik dagen før turen, og han hadde fortalt mykje interessant både av historie og historier som Jakob vidareformidla på turen.

Men etter at Jakob hadde reist, hadde Jostein kome på meir som han gjerne ville fortelje. Difor hadde han sykla fram i vegen ovanfor skulen i Røyrvika for å vente på oss. Han følgde oss ned til flata nedanfor skulehuset og fortalde oss både om posthuset som hadde vore der i området og somt anna knytt til postgangen i gamle dagar. Han er tydelegvis ein kunnskapsrik person som veit mykje om farne tider.

Som sagt, ein fin tur var det, og vokabularet mitt når det gjeld denne traseen er monaleg utvida, Brekka, Gamlebrua og Kvelvingsbrua, Skilbreivatnet, Straumsbotnen, Heifjellet, Kjerringebakken, Fullskjegga, Paulvatnet, Heimsete-Åsen. Har rett nok høyrt ein del av desse namna før, men no har eg klare indre bilete.

Frå barndomen har eg visse landskap eg kallar Norsk Barneblad-landskap. Trur desse landskapa som eg skapte i mitt indre var resultatet både av teikningar og forteljingar i Norsk Barneblad. Og for meg vart dette dei perfekte landskap. Dei hadde alt. Min barndomsgard likte eg svært godt, men han låg ikkje i eit slikt landskap. Der var det for mykje rett opp og rett ned, og så mangla vi nokre viktige ingrediensar. Barneblad-landskapa er kuperte, litt mjuke i formene og innheld skogar og myrar, vatn og elvar, fjell, men ikkje for høge, åsar og haugar, bakkar og knausar og fine gardshus og gardstun.  Og Vestredalen er eit slikt landskap.

Og for å avslutte som i skulestilane: Då vi kom heim var vi alle samde om at det hadde vore ein gild tur. Og eg trur ikkje nokon hadde protestert om vi hadde putta inn umåteleg fram for gild heller."

Jakob Rønnekleiv formidlar soger som illustrerer korleis vegen i si tid vart brukt.

Marin J. Ommedal orienterer om den gamle ferdslevegen.   Jostein Røyrvik fortel kor fyrste posthuset i dalen stod.

Vandringa går gjennom Innitunet i Heimseta på veg mot Storefjorden.     Alle foto: Sverre Folkestad

- mheim -